21/10/17

Misunderstood


Τα τρυφερά λόγια
Αγάπης ενσυναίσθησης
Πλήρης Αποδοχής
Ξεστομίζονται
Ανεπαίσθητα μετατρέπονται
σε μύριες βελόνες
Αιχμηρές
Τερατόμορφες
Στριμμένες στεγνές
Η αγάπη ματαιωμένη γραία
Πλημμυρισμένη από πικροχολιά















Τα χέρια που θέλουν
Να χαϊδέψουν
Να καταπραΰνουν
Στυλιάρα δύσκαμπτα
Κοτρόνες σκληρές
Ακίνητες
Η αγκαλιά γεμάτη θαλπωρή
εγροίκεμαν[1]
Παγοκολώνα
Ψυχρό μέταλλο
Αναζητώντας τον χρόνο
Της αυθόρμητης εύκολης
Αγάπης
Ανάβλυζε άκοπα
Νερό δροσερής πηγής
Ξεδίψαγες
Ασήκωτο έρμα
Αχρήστων ηχηρών απομειναριών
Σέρνονται 
Βαριές παλιές αλυσίδες
Τροχοί αλέθουν
Θρυμματίζουν ότι καλό
Πικρή κόνις
Σκορπίζεται
Γεμίζει τα δασωμένα ρουθούνια
Καλύπτεται ο
Παλιός αμφιβληστροειδής
















Θολή πονεμένη όραση
Τσακίζεται η επικοινωνία
Στις αιχμηρές κορυφές του χρόνου






[1] εγροίκεμαν =κατανόηση

Αν

 υποτυπώδη
Και ο κόσμος θα ήταν υποφερτός
Και ίσως και ωραίος
Η τέφρα της πόλης
Θα ρόδιζε
Γλυκό πρωινό
Οι γερασμένοι δρόμοι
Θα έστελναν νεανικά χαμόγελα
Η μικρότητα του ανθρώπινου γένους
Υπομονετικά χαμόγελα
Η απέχθεια
Στοργική κατανόηση
Το κορμί απρόσβλητο
Από την ποταπότητα
Μετουσίωση
Του στυγερού κόσμου
H happiness θα πλημμύριζε
τα πάντα
and now ασήκωτη βρωμερή γη
πλακώνει θρυμματίζει τον τράχηλο
άμοιρου Άτλαντα
Αν

 

20/10/17

Χωρίς επιστροφή




Ευσταθεία 














Πέρασαν οι μέρες σαν όνειρο
Οι ακούραστοι εργατικοί αποικοδομητές
αθόρυβα
εξαφανίζουν
το σώμα καταφύγιο
της αγαπημένης ψυχή σου
μετουσιώνεται
τα γελαστά μάτια
ταξιδεύουν στο άπειρο
έμειναν οι αριθμοί στο τηλέφωνο
που δεν απαντά
ο λογαριασμός στο face book
σιωπηλός
οι παλιές φωτογραφίες
θολώνουν
η άτεγκτη καθημερινότητα
σε καταπίνει
έρχεται η θύμηση σου
αθόρυβα
ξεχειλίζουν τα μάτια
ανωφέλητα
ο παραπονεμένος καημός 
αναδύεται
οδυνηρή λάβα
πνίγεται
πελώριο κύμα
σκάει
σε σαθρά υποστηρίγματα
επιστροφή στο στυγερό τώρα
Sailing away
Πολύ μακριά
Χωρίς επιστροφή
Σε άγνωστα απρόσιτα μέρη
Αδελφωμένοι συνοδοιπόροι 
στα καλά και στα κακά
Έφυγες


14/10/17

Hear my train a comin


Μεσουρανεί το γλυκό μεθώπορον
Απλώνει σιγανά ονειρικές νοσταλγίες
Ανόητες ιστορίες με
Ωραίο τέλος
Ρόδινα δειλινά
Γερνούν πλασμολύονται
Τα ξεχασμένα τσαμπιά
Του χαρωπού Διονύσου
Αντάμα με κιτρινισμένα φύλλα
Βαριά τα κυδώνια
Μυρωδάτοι ώριμοι  χνουδωτοί μαστοί
Σκορπούν σπιτικές cozy μυρωδιές
Βάζα με ηδεία πορφύρα
Στις νοικοκυρεμένες σερβάντες
Ξεχύνονται ανυπόμονα ακράτητα
Τα ματωμένα ρόδια
Ασύστολα ανοίγουν
τα φλογισμένα εσώψυχα τους


πρόστυχα αθώα
ζωή θάνατος
σάρκα πόνος
αγάπη μίσος
συνύπαρξη εκμετάλλευση
σκεφτική Περσεφόνη
διαλογίζεται αναρωτιέται  
ολιγαρκείς οι μικροαστικές ελιές
 
Όπου και αν λάχει κατοικία
Δε μ’ απολείπουν οι καρποί.
 
Φορτωμένες  με τα ασήκωτα στολίδια τους
Πράσινα
Σατέν μελιτζανί
Σιγοτραγουδούν ακούραστες
Μεστώνουν ανασαίνοντας
Τον αμφίβολο αέρα
Καταπράσινες κοντούλες πορτοκαλέες
Πρασινόχρυσα μήλα στολισμένες
εύσαρκες χυμώδεις















Καμαρώνουν
Κρύβουν τα μυτερά αγκάθια τους
Χαμογελούν στους ανυποψίαστους διαβάτες
Προκαλούν να γευτούν το χρυσό χυμό
















Μοναχικές αμυγδαλιές
Καταθλίβονται
με την σκουριασμένη φαιά
ενδυμασία
τα σκληρά remains  των πολύτιμων καρπών
αναπολούν ματαίως τα ροδόχροα
χαρωπά άνθη
παραδίδονται ανώφελα ασθμαίνοντας
Αντιστέκονται  οι λιγοστές καρυδιές
Νικημένη εγκαταλείπει η χλωροφύλλη
Γιορτάζουν πρόσκαιρα
Τα καροτινοειδή οι ανθοξανθίνες
Υποχωρούν στα καστανόφυλλα
Κάπου μακριά
Νεαρά κάστανα
Αφήνουν
την ασφαλή αγκαθωτή φωλιά
ελεύθερες πτώσεις
εκτίθονται ανεπανόρθωτα
στον ανελέητο κόσμο
βορά των vegan και των σαρκοφάγων
αμέριμνα ανθίζουν τα διακριτικά κυκλάμινα
ροδοβολούν  οι ωχρές πλαγιές
στολίζουν ευλογημένα
τις πέτρινες κόγχες
ξαποσταίνει για λίγο  ψυχή
εαρινό color
ανθίζει αυθόρμητο
αρχαϊκό μειδίαμα
απλώνονται ήσυχα
καρδιοειδή έρποντα φύλλα
ανερυθρίαστες οι αγαπημένες
Turtles
Αποχαιρετιούνται
Ενεργητικοί μικρόσωμοι  άρρενες
Κυνηγούν με πάθος
Τις μεγαλόσωμες ακατάδεχτες θηλυκές
Αναποφάσιστες
Ενδίδουν τελικά
Στο έσχατο φθινοπωρινό ζευγάρωμα
Αντηχούν οι ξεδιάντροπες φωνές τους
True άκοπη σπαταλία[1]
Στη υποχθόνια ζήση
Γλυκιά αναθύμηση 
Στο χειμέριο ύπνο















Hear my train a comin



[1] σπαταλία =θόρυβος, ταραχή, γενετήσιο οργασμός


7/10/17

But…



Δραπέτευσαν οι  Παπαδιαμαντικές γραίες
Από το τόμο
σιμά στο προσκεφάλι
Ήρθαν όλες μαζί
Φωνασκούσες ή ύπουλα σιωπηλές
Στρώθηκαν  στο καναπέ
Στις καρέκλες
Ξάπλωσαν στο κρεβάτι
Άλλες ψαχουλεύουν τα ντουλάπια
Σαν γεωργοί σκορπίζουν
Όπου βρουν
Τους καημούς τους πόνους
Τις ματαιώσεις
Πικρίες της ζωής
Ανεπιθύμητα εμέσματα
Ζητούν να απαλλαγούν
Από το μέλανα θυμικό
από την δυσθυμία
πολλοίς γαρ χρόνοις συνηρπάκει αυτάς
ψάχνοντας
αθώα ένοχα θύματα
κουρασμένες
γαντζωμένες
με τα σκελετωμένα δάκτυλα
από την ζωή
αναποφάσιστες
ελπίζοντας ανέλπιδα
ζωή χαρισάμενη
επί γης 
τόπο φωτεινό, τόπο χλοερό,
τόπο αναψύξεως
ένθα απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός.
But…



Πλάνητες

Από νωρίς τα αλανιάρικα πουλάκια
Στήσανε κουβέντα
Ακατανόητη
Τι λένε τάχατες
Ανυποψίαστα για το μέλλον
Βορά των κάθε είδους αρπακτικών
Αθόρυβα επισκέπτονται
την ανοχύρωτη βεράντα
Μικρά πηδηματάκια
Σπυρί σπυρί
Χορεύουν τρώνε και τραγουδούν
Δεν μεριμνούν
Χωρίς schedule















Probably χωρίς
τις οδύνες του έρωτα
ζευγαρώνουν
την πρέπουσα εποχή
κτίζουν αρμονικά
χορταράκι χορταράκι
φιλόξενη φωλιά
υπομονετικά πουλεύουν[1]
μεριμνούν με περισσή στοργή
τους αόμματους νεοσσούς
φιλόστοργοι γονείς
μοιράζονται τα πάντα
μοναχικές μητέρες
φροντίζουν ακούραστα
τα αγαπημένα τέκνα
ατρόμητοι υπερασπιστές

απλώνουν τα αδύναμα φτερά
πετούν μακριά
αυτόνομα
τιτιβίζουν σε άγνωστη γλώσσα
αταξική κοινωνία
χωρίς ταμπού πρέπει
χάνονται στο μεγάλο κόσμο
τυχαία ανταμώνουν   
ακατάπαυστοι κύκλοι
εφήμεροι 
πανομοιότυποι
ζηλευτοί  



[1] πουλεύω =κλωσώ, επωάζω, κάνω πουλιά


21/9/17

ακήδευτη κηδεία

Μωράκι μου
Πεθύμησα το αγαπημένο σου
Πρόσωπο
Ασφαλές μέσα στα δυο μου χέρια
Η ανάσα σου να με ανασταίνει
Εκείνα τα λόγια
Της αγάπης
Χαρωπό ποταμάκι
Να χορεύουν παιχνιδιάρικα
χαμένα όνειρα
πότε θα φανείς
με λησμόνησες
άκαρδο πλάσμα
τα your hard hands
μυρωδάτο στεφάνι
περικλείει
Το πονεμένο σώμα
Κείται άψυχο
Προσφορά
Στην ακήδευτη κηδεία μου
απατηλά ταξίδια στο όνειρο


 

Άπολις

Απλώνεται λαπροφορούσα η πόλις
Μύρια φωτάκια
Την στολίζουν
Στο ημίφως
Φαντάζει ονειρική
Σέρνουν την μοναξιά τους
Ανά μόνας ανά δυάδες
Ανά ομάδες
Οι θλιβεροί αστοί
Άπολις
Ανοχύρωτη
Γυμνοί και απόδυτοι
Κουρδισμένοι
Με περισσή σπουδή
Τακτοποιούν καθημερινά
τα σπουδαία
το αεράκι σκορπά την θλίψη
δροσίζει το φλογισμένα κορμιά
ο ήλιος ακάλυπτος
επιμένει
υποζύγια
αδιαπέραστες παρωπίδες
καθορισμένος αμετάκλητος δρόμος


20/9/17

ματαιότης

Την ησυχία του πρωινού παραβιάζει
Παράφωνο κομπρεσέρ
Ανάριες συγκεχυμένες
Φωνές εργατών
Ησύχασαν το πουλάκια
Και ο πονηρός κότσυφας
Εξαφανίστηκε
Λιγοστά μυρμήγκια
Εργάζονται άοκνα
Διακριτικά σιωπηλά
Η ζωή αμετανόητη
αδιασάλευτη συνεχίζει
την ακατανόητη πορεία της
σβήνουν απροσδόκητα
τα αγαπημένα κεριά
εμμονικά
ανόητα γιατί
επιμένουν
ματαιότης ματαιοτήτων
τα πάντα ματαιότης
Πάντα σκιᾶς ἀσθενέστερα, πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα·
μία ῥοπὴ καὶ ταῦτα πάντα θάνατος διαδέχεται.

Σκληρός δυνάστης
Αδιάφορος εργατικός
Χωρίς ωράρια
Προχωρεί






16/9/17

τις πταίει

τις πταίει
Γεμάτες οι εκκλησίες
Από ευσεβείς πιστούς
Αγαπάτε αλλήλους κλπ
Με ευλάβεια κοινωνούν
Το σώμα και το αίμα
Αυτού που γνώρισε
Την άκρα ταπείνωση
Γιο παντοδύναμου Πατέρα
Θυσίασε τον μονογενή του
Για την σωτηρία άλλων
Που δίδαξε αλληλεγγύη, συχώρεση και αγάπη
Πλήθος οι οπαδοί των κομμάτων
Των ιδεολογιών
Ισονομία, ισότητα, δημοκρατία
Ανθρωπισμός
Χαμένοι στο διάστημα οι ασεβείς
Οι κάθε είδους σατραπίσκοι
Ποιοι είναι αυτοί
Που καταστρέφουν
Την καθημερινότητα
Των καλών και τιμίων ανθρώπων
Τόσοι πολλοί θρησκευόμενοι,
τόσοι πολλοί νομοταγείς
τόσοι πολλοί κοινωνικοί αγωνισταί
τις πταίει
που είναι αυτός ο απάνθρωπος κόσμος
καλά κρυμμένος
αόρατος κινεί τα νήματα
της αθώας ζωής μας