Το κορμάκι μου

Το κορμάκι μου το πρωί

Με το λιγοστό φως

Λάμπει

Όμορφο λαχταριστό,

Αχνιστό, ζεστό

Απαλό το δέρμα,

Η κοιλιά μου ένα λαγήνι,

Χρόνια ξεχασμένο

Γλυκό παλιό κρασί,

Μεθυστικό,

Να πιεις να ξεδιψάσεις

Και όλες τις έννοιες σου

Να διαλυθούν

Στο νερό της ζωής,

Τα στηθάκια μου χορταστικά

Άτακτα ορθά

Ρόδια έτοιμα να σκάσουν

Περιμένουν να τα μεταλάβεις

Το κέρας της αμάλθειας

Είμαι πρωί πρωί

Προτού

Τα αγκάθια να φυτρώσουν

Προτού η κυτταρίτιδα

Να περπατήσει

Προτού οι έννοιες κατασκηνώσουν

Και μαραθεί το δέρμα μου,

Απογοητευμένο

Θαμπό και μίζερο

Κουρασμένο από τη κακία,

Παραδομένο στον προδότη χρόνο

Το πρωί θα ήθελα το κορμάκι μου

Να προσφέρω στους πεινασμένους

Στους άστεγους στους απελπισμένους,

Και πιο πολύ σκέφτομαι εσένα,

Άκαρδο παγωμένο άγαλμα,

Ασυγκίνητε στην τόση αγάπη που

Αναβλύζει αβίαστα, ασταμάτητα

Κρυφή πηγή

Στο σκιερό δάσος αθέατη,

Δίπλα σου ο έρωτας

Άμυαλος, αθώος και γερασμένος

Περιμένει

Και περιμένει

Και έχασε το τρένο το τρόλευ τα λεωφορεία

Όλα τα ΜΜΜ όλα τα τροχοφόρα τα επίγεια

Τα εναέρια τα υπόγεια.

Τα πόδια του γέμισαν πληγές,

Αλλά διαθέτει την ικανότητα προσαρμογής

Ονειρεύεται

Δημιουργεί

Σε κατέχει στο νου του

Στο τέλειο ιδεατό  κόσμο που δημιουργεί,

Αόρατος και υπαρκτός

Ενσωματωμένος και ενταγμένος

Παραλλήλως διαβιών

Ανέντακτος

 Στην τρέχουσα ηθική  

 5-13