Μαύρο κούτσουρο καμένο

Μαύρο κούτσουρο καμένο

Από την αδιάφορη ζωή,

Μέσα του κρύβει ίχνη χαράς

Σε είδα από μακριά

Την μοναξιά μου αντίκρισα,

Παράξενοι και οι δυο,

Τη ζωή μου σε επανάληψη

Πιο έντονες οι πινελιές

Πιο φανερές,

Πιο σκληρή η αλήθεια

Τα άρρητα γίνονται ρητά

Και ειπωμένα ακούγονται φοβερά

Αυτά που οι καλοί τρόποι

ή ίσως η αξιοπρέπεια

κάλυπταν,

Αποκαλύπτονται,

Χωρίς ίχνος υποκρισίας

Και επαναλαμβάνονται,

Η βροχή αργούσε ακόμα,

σΤο πρόσωπο μου κυλούσαν ‘οι πικρές σταγόνες

μιας ανεκπλήρωτης ζωής,

παρακείμενης και προσκείμενης.

3-13